Էս բլոգը պարունակում է լիքը անկապ ու անիմաստ գրառումներ: Եթե գոնե մի քիչ խնայում եք ձեր թանկագին ժամանակը, փակեք էջն ու գնացեք ձեր համար մի հետաքրքիր բան կարդացեք

Հարգանքներով՝ Դայանա

սինթետիկ

էս կյանքն էնքան սինթետիկ ա դառել՝ մարդիկ, հարաբետությեւնները, նույնիսկ զգացմունքները… Կարոտս էլ ա սինթետիկ դառել։ Ես էլ եմ սինթետիկ դառնում մի տեսակ. վախենալու ա

Էս երևանցիք որ չեն սկսու՞մ ինձ մեր բարբառից բառեր սովորացնել, ոնց որ եռման պոնչիկի կրեմը գլխիս լցնեն (անգռի)

ծակ խելոքություններ երջանկության մասին

Ես միշտ զարմանում ու բարկանում էի էն մարդկանց վրա, ովքեր բարդացնում էին իրենց կյանքը, մինչև ինքս չդարձա նրանցից մեկը։ Նախկինում մարդիկ Չինաստան կամ չբացահայտված Էլդորադո են մեկնել երջանկություն գտնելու համար, հիմա Փարիզ կամ Լաս Վեգաս են մեկնում, բայց իհարկե ապարդյուն․ երջանկությունը ոչ ոսկու, ոչ թղթախաղի, և ոչ էլ մետաքսի մեջ կգտնես։ Իմ մանկության ընկերներից մեկը ուղղակի ոչինչ չի անում, սխալներից խուսափելու համար, քանի որ վախենում ա իր ցանկացած «ա» կամ «բ» որոշման ճշմարտացիության մեջ, իսկ ես ինձ խելոքի տեղ եմ դրել, ու կայացրել որոշումներ, որոնց տակից դուրս չեմ գալիս։ Երանի ես էնքան խելոք ու ուժեղ լինեի, ինչպիսին ինձ համարում են իմ ընկերներն ու կոլեգաները։
Իրական երջանկությունը սոված գելի փորի ու «վիձյոյի» մեջ ա։ (մոզգ)

ասք ֆեյսբուքյան տխմարներին ընդմիշտ ռադ անելու մասին

Էս սոց․ կայքերը անասելի լավ միջոց են, մարդկանց էն իսկական եսը բացահայտելու համար։ Ընկերանում ես բոլոր ծանոթներիդ հետ, հետո գրողի մայրիկին ես ուղարկում բոլոր հին ու  տխմար «ֆռենդերին»։ Շադ աղվոր գորձընթաց է, շադ։ Ու լավն էն ա, որ իրանցից մեկընդմիշտ ազատվում ես։ (սան)

մեր ժամանակների Շերլոկ Հոլմս (լօլ) կամ ստի ոտը «պռոտեզ» ա ։Դ ։Դ ։Դ

Տակ.
սարսափելի լավ հիշողություն + լսելու կարողություն + մի քիչ «քթածակ» + մի փոքր մտածելու ժամանակ – ու «Քենեդու սպանությունը» բացահայտված է։
Ուռա։ Ես իսկապես գոհ եմ ինձանից. ստի դետեկտոր կարող եմ աշխատել։ ։Դ
Արա դե ասա սուտ խոսալուց առաջ մտածեք էլի, թե չէ դու ձայն չես հանում, իսկ իրենց թվում ա, թե «գլխի չես ընկել»։

զը միֆ օֆ հեփփինես

Ես երբեք էդքան երջանիկ չէի եղել, ինչքան անցյալ գիշեր։ Իհարկե երջանիկ եղել եմ իրական կյանքում, նույնիսկ շատ, բայց էդ կատարյալ երջանկությունը երբեք չէի զգացել ու հաստատ էլ չեմ զգա։ Էդ  հանգստության, երկար տարիներ ինձ տանջող մեղավորության ծանրությունից ազատված թեթևության զգացողությունն էնքան դուրեկան էր, էնքան անիրական, որ նույնիսկ տարօրինակ կլիներ դրա իրական և ոչ երազ լինելը։ Ամբողջ օրը մտածեցի էդ մասին, մտածեցի մի մարդու մասին, ում պարտք եմ էդ երջանկության համար։ (իհարկե Աստծուց հետո) Փորձեցի գտնել սոց կայքերի միջոցով, բոլոր իմացածս լեզուներով, բայց ապարդյուն, չկա ու չկա։ Իսկ մեղավորության ու պարտքի զգացողությունը նորից վզովս են ընկել ու խեղդում են։

ըսիգ էլ ասք հընգերության մասին

Дружба – чувство не такое простое. Она иногда бывает долгой, добиться ее трудно, но, уж если связал себя узами дружбы, попробуй-ка освободиться от них – не удастся, надо терпеть. И главное, не воображайте, что ваши друзья станут звонить вам по телефону каждый вечер (как бы это им следовало делать), чтобы узнать, не собираетесь ли вы покончить с собой или хотя бы не нуждаетесь ли вы в компании, не хочется ли вам пойти куда-нибудь. Нет, успокойтесь, если они позвонят, то именно в тот вечер, когда вы не одни и когда жизнь улыбается вам. А на самоубийство они скорее уж сами толкнут вас, пологая, что это ваш долг перед собою. Да хранит вас небо от слишком высокого мнения друзей о вашей особе! Что касается тех, кто обязан нас любить – я имею в виду родных и соратников (каково выражение!), – тут совсем другая песня. Они-то знают, что вам сказать: именно те слова, которые убивают; они с таким видом набирают номер телефона, как будто целятся в вас из ружья. и стреляют они метко. Ах, эти снайперы!
А. Камю

Շատ կուզեի Իշխան ձյաձյան էլ սա կարդար, բայց երկուսից ավել հասարակական «վայրում» տեղադրելն արդեն չափազանց կլինի:

«Եմիշի» լավը չաղալն ա ուտում (ց մեծ պապս)

Կյանքը մաթեմատիկա ա ու երբեմն հանդիպում են անլուծելի «պրոբլեմներ»։

ինչ ահավոր ա. գթոլքի ամբողջ «անձնակազմը» իմ ամբողջ կյանքի մասին ամեն ինչ կարող ա իմանալ։