Ես միշտ զարմանում ու բարկանում էի էն մարդկանց վրա, ովքեր բարդացնում էին իրենց կյանքը, մինչև ինքս չդարձա նրանցից մեկը։ Նախկինում մարդիկ Չինաստան կամ չբացահայտված Էլդորադո են մեկնել երջանկություն գտնելու համար, հիմա Փարիզ կամ Լաս Վեգաս են մեկնում, բայց իհարկե ապարդյուն․ երջանկությունը ոչ ոսկու, ոչ թղթախաղի, և ոչ էլ մետաքսի մեջ կգտնես։ Իմ մանկության ընկերներից մեկը ուղղակի ոչինչ չի անում, սխալներից խուսափելու համար, քանի որ վախենում ա իր ցանկացած «ա» կամ «բ» որոշման ճշմարտացիության մեջ, իսկ ես ինձ խելոքի տեղ եմ դրել, ու կայացրել որոշումներ, որոնց տակից դուրս չեմ գալիս։ Երանի ես էնքան խելոք ու ուժեղ լինեի, ինչպիսին ինձ համարում են իմ ընկերներն ու կոլեգաները։
Իրական երջանկությունը սոված գելի փորի ու «վիձյոյի» մեջ ա։ (մոզգ)
Advertisement
